چرا میای وبلاگم؟
میروم تا شاید خودم را بفهمم ،در این هیاهوی هیچ برای پوچ ،در این ازدحام آدم‌هایی که حرف میزنند اما نمیگویند ،میخندند اما نمیخندند ،دوست دارند اما نمیفهمند ...میروم ، بی‌صدا ، بی‌هدف ،نه برای فرار ، که برای یافتن...شاید در انتهای جاده‌ای خاموش ،در لابه‌لای مهی که از دل روحم برمی‌خیزد ...خودم را ببینم ،همان منی که سال‌هاست میان باید ها و نباید ها گم شده .دیگر دلم برای هیاهو تنگ نمیشود ،برای جمع ، برای تکرار ، برای بی‌احساسی همیشگی روزمرگی..میخاهم خودم را از نو بسازم ،نه آن‌طور که دنیا میخاهد ،بلکه
برچسب:
نویسنده: غزل عباسیان